Anna Guðbjörg Helgadóttir Roberts

Ég á ótal dýrmætar minningar með ömmu minni, Önnu Guðbjörgu. Hún var hlý, góð og ávallt til staðar með nærveru sem gaf mér öryggi og ró. Samverustundirnar með henni eru minningar sem ég ber með mér alla tíð og lifa enn sterkt í hjarta mínu. Hún fór alltof fljótt frá okkur, þegar ég var aðeins 10 ára, og skilur eftir sig tómarúm sem aldrei fylltist alveg. Þó liðin séu mörg ár er söknuðurinn enn til staðar, en um leið lifir hún áfram í sögunum, kærleikanum og áhrifunum sem hún hafði á líf mitt. Nú get ég heimsótt hana á nýjan hátt. Ég get komið að minningartrénu, fylgst með því vaxa og dafna og séð lífið sem skapast í kringum það. Í vexti trésins finn ég áframhald, tengingu og kyrrð – og þar mun minning hennar lifa, rótfest í jörðinni og í hjarta mínu, um ókomin ár.