Matthildur Ó. Bjarnadóttir

Minningarorð Herborgar Móðir er eitt fallegasta orðið okkar en að vera móðir getur oft verið flókið en ætli það sé ekki nokkuð lýsandi fyrir samband okkar mömmu, oft fallegt en líka flókið. Mamma var svo margt, hún gat verið svo hress, skemmtileg, fyndin og mikill húmoristi en hún gat líka verið lokuð persóna. Mamma unni sér best úti í náttúrunni innan um trén, blómin og fuglana og það sem hreif hana mest var umhverfið, blómin, náttúran, sólin og birtan. Þá heyrðist ósjaldan „sjáðu hvað þetta er fallegt“, oft þurfti ekki mikið til, bara litlu hlutina. Það skemmtilegasta sem hún gerði var að ferðast, hvort sem það var í bíltúr með Emilíu vinkonu sinni að skoða fugla eða langar ferðir með pabba og vinum í aðrar heimsálfur. Mamma var konan í garðinum, eldhúsinu, hún prjónaði, föndraði, lagaði og bætti, hún var Matta á Rein, amma í sveitinni og mamma mín. Handlagin, ákveðin og vandvirk. Hún sýndi væntumþykju í verki en ekki í orði, laumaði að mér og börnunum fallegum gjöfum og þær bestu voru þær sem voru handgerðar. Þegar lífið fór loks að leika við hana og hún sá fram á tíma þar sem hún gæti sinnt sér og ferðast að vild þá fór að bera á veikindum. Einkennin voru skrýtin og óljós og hún átti alltaf erfitt með að ræða það sem var að gerast, kannski fannst henni eins og hún væri að bregðast sjálfri sér þar sem minningar fóru að gleymast og auðveld handtök urðu mjög flókin og erfið. Það eru ekki veikindin hennar sem standa upp úr lífshlaupi hennar þó að þau hafi litað líf hennar síðustu árin. Þá er gott að hugsa og fara til baka á sólríkan Jónsmessumorgun þegar ég var búin að eyða nóttinni á fæðingardeildinni á Akureyri við að koma fyrsta barninu mínu og fyrsta barnabarni hennar í heiminn. Rétt fyrir fæðinguna staldra ég við og bið Begga mann minn um að hringja í mömmu og biðja hana um að koma og vera hjá okkur. Það var ekki langt fyrir hana að koma en hún vann í Lystigarðinum. Hún kom, náði að fara úr vinnubuxunum og svo fæddist barnið og það fyrsta sem ég heyri er að hún segir: „Þetta er stelpa“ Við grétum öll og hún klippti á naflastrenginn. Við svona minningar er gott að staldra við og eiga þær í hjarta sér. Eins erfitt og það var fyrir mig að eiga hana fyrir móður þá er ekkert jafn erfitt fyrir mig og að hafa horft upp á hana fjara smám saman í burtu frá okkur og á endanum missa hana. Ást, Herborg —– Nú þegar Matta er laus úr óminnisfjötrum viljum við skólafélagar hennar úr Garðyrkjuskóla ríkisins minnast hennar með örfáum orðum. Matta var alla jafna bráðhress og skemmtileg og sjaldan lognmolla í kringum hana. Ekkert væl, gerð'etta með stæl var hennar stíll. Undir yfirborðinu bjó þó afskaplega hlý og umhyggjusöm persóna. Matta var nostursöm nostraði við allt sem hún gerði, hagsýn og útsjónarsöm. Umhyggja Möttu átti sér lítil takmörk og nutu fjölskyldan, vinirnir, fuglarnir, húsdýrin, blómin og allt sem hún umgekkst góðs af. Það er jafnan sagt um konur að þær geti gert margt í einu og Matta var ein af þeim. Hún var oft með marga bolta á lofti í einu. Hún var mikill grúskari, fróð og víðlesin. Við skólafélagarnir höfum haldið vel hópinn í þau 46 ár sem eru síðan við útskrifuðumst. Eftirminnilegar eru öll ferðalögin bæði utan lands og innan. Þar mætti Matta alltaf til leiks, vel lesin og búin að kynna sér alla staðhætti, skipti þá engu hvort um var að ræða pýramídana í Egyptalandi eða fágætar plöntur á Víknaslóðum. Frá öllum þessum ferðum eigum við ómetanlegar og dýrmætar minningar. Hver man ekki eftir rútuferð vestur á Strandir þegar sprakk sjö sinnum á rútunni, eða sól og blíða í Kerlingarfjöllum þegar við stelpurnar renndum okkur niður snjóskafla berar að ofan. Á kveðjustundum er gott að geta farið í minningabankann og rifjað upp þær fjölmörgu glaðværu stundir sem við höfum átt saman. Það er einlæg ósk okkar að sumarlandið taki á móti Möttu blómum prýtt og við munum hitta hana þar kæta og hressa í röndóttum bol þegar okkar jarðvist lýkur. Við Hæfingar sendum ástvinum Möttu innilegar samúðarkveðjur og þökkum henni fyrir samfylgdina. Rannveig Einarsdóttir og Lára Jónsdóttir —– Matthildur ólst upp í foreldrahúsum í Reykjavík og Kópavogi en mörg sumur var hún ásamt móður sinni og bræðrum hjá frændfólki sínu á Svertingsstöðum í Miðfirði en Bjarni faðir hennar var sjómaður og oft lengi fjarverandi af þeim sökum. Eftir landspróf frá Gagnfræðaskóla Kópavogs fór Matthildur í Garðyrkjuskóla ríkisins á Reykjum í Ölfusi og útskrifaðist þaðan sem garðyrkjufræðingur árið 1974. Eiríkur og Matthildur bjuggu fyrst í Hafnarfirði og Ytri-Njarðvík en fluttu til Akureyrar 1980. Árið 1984 reistu þau sér hús á Rein í Eyjafjarðarsveit og hafa búið þar síðan en síðustu misseri dvaldi Matthildur í Lögmannshlíð á Akureyri vegna heilsubrests. Á Rein stofnuðu þau hjónin í félagi við Árna Steinar Jóhannsson garðyrkjustöð sem þau ráku um langt árabil. Eftir það starfaði Matthildur í Lystigarðinum á Akureyri frá 1996 til 2013. Hún var mikill náttúruunnandi og útivistarkona og fuglaskoðun var mikið áhugamál hennar á seinni árum. Þá starfaði hún lengi með Freyvangsleikhúsinu við búningasaum og fleira. —- Heimild Morgunblaðið, 61 tölublað 12.03.2020, https://timarit.is/page/7283683?iabr=on#page/n46/mode/1up